Tag Archives: keuze

Vreugde: Je bent niet je emoties (uitleg en tips)

Je bent niet je emoties. Als je dat beseft, ontstaat er een mogelijkheid. Een mogelijkheid dat je je niet meer door je emoties laat meeslepen. Je kunt jezelf blijven.

Wat zijn emoties?

Emoties zijn energieën. Deze energieën zijn in de basis neutraal. Maar deze neutraliteit verandert als we aan een energie een woord geven. Een woord heeft namelijk wel een bepaalde energie. Zo heeft bijvoorbeeld boosheid een donkere, zwaardere energie in vergelijking tot blijheid. Blijheid heeft een lichtere energie.

Wat gebeurt er als je denkt dat je je emoties bent?

Als je denkt dat je je emoties bent, dan lijkt het alsof je geen keus hebt. Je emoties bepalen hoe je je voelt. Voel je je bijvoorbeeld bedroefd? Dan gaan je mondhoeken naar beneden hangen, je schouders zakken in én wellicht laat je een traan.

En wat gebeurt er als je weet dat je niet je emoties bent?

Wanneer je weet dat je niet je emoties bent, weet je ook dat je altijd keus hebt:

  • Meegaan met je emotie;
  • Of je emotie voorbij laten gaan.

Welke keuze is juist?

Het is aan jou wat je kiest. Je kunt bijvoorbeeld experimenteren hoe het voelt om met je emotie mee te gaan. Én hoe het voelt om je emotie voorbij te laten gaan. Juist door de verschillen te ervaren, maak je het jezelf makkelijker om te kiezen.

Waarom vreugde dat je je emoties niet bent?

Voor mij bracht de kennis en ervaring dat ik niet mijn emoties ben, vreugde. Ik besefte dat ik altijd een keuze heb wat ik met mijn emoties en/of de emoties van anderen doe. Die keuze geeft vrijheid, vreugde.

Wat kies je in je dagelijkse leven?

Dat is aan jou. Je kunt er bijvoorbeeld voor kiezen om wel mee te liften op de blijdschap van anderen. En niet mee te gaan met de boosheid van anderen.

Emoties voor bij laten gaan, betekent niet dat je ze onderdrukt, negeert of er voor vlucht.

Emoties voorbij laten gaan, betekent dat je je verzet er tegen stopt. Je onderdrukt en negeert je emotie niet. Ook sla je niet voor je emotie op de vlucht (bijvoorbeeld in je denken). Je erkent dat er een emotie is. En je accepteert die emotie. Een gevolg van de erkenning en acceptatie van de emotie is dat die emotie voorbij gaat.

Wie kan een voorbeeld voor je zijn?

Een voorbeeld van iemand die erin slaagde om niet zijn emoties te zijn (én niet de emoties van zijn volk te zijn), is Nelson Mandela. Ondanks dat de apartheid in zijn land hem geregeld boze gevoelens gaf, was hij in staat om die emoties te laten gaan. Juist omdat hij die emotie liet gaan, kon hij in gesprek gaan met die mensen die uiteindelijk ervoor zorgden dat de apartheid officieel werd afgeschaft.

Jij kunt leren niet je emoties te zijn.

Schikt het voorbeeld van Mandela je af? Weet dan dat iedereen het kan leren. De vraag is eerder of je het wilt leren? Mijn tip: probeer de verschillende opties eens uit en ervaar wat het met je doet. De keuze, meegaan met emoties of emoties voorbij laten gaan, blijft altijd bestaan.

Hoe accepteren kan helpen bij het (meer) integreren van mindfulness in je leven.

Accepteren is één van de aspecten die mindfulness behelst. Sinds de mindfulnesscursus die ik volgde, gebruik ik ‘accepteren van wat is’ bijna dagelijks.

Niet nieuw

Accepteren was voor mij niet nieuw. De eerste keer dat ik bewust voor acceptatie koos was aan het begin van mijn relatie met mijn vriend. Ik koos ervoor hem volledig te accepteren zoals hij is (en ik koos om van alle momenten samen te genieten). Die keus brengt mij  dat ik onvoorwaardelijke liefde, vrede en vreugde ervaar. Ik maak mij niet druk om wat hij wel en niet doet en om wie hij is. Hem accepteren zoals hij is, biedt mij de ruimte om volledig te genieten van de momenten waarop we samen zijn.

Accepteren

‘Accepteren van wat is’ kwam in de mindfulnesscursus die ik volgde regelmatig voorbij. Ik leerde dat ik het kan toepassen op gedachten, gevoelens en op lichaamssensaties. Bij de acceptatie van lichaamssensaties viel het mij op dat de sensaties hetzelfde bleef of afnam. Dit in tegenstelling tot wat ik altijd dacht: dat wat je aandacht geeft groeit. Het accepteren van gevoelens, maakt bijvoorbeeld dat ik ondanks gevoelens van angst toch ervoor koos om te starten met ondernemen. En het accepteren van gedachten, maakt dat ik ze inmiddels slechts als gedachten ervaar. Niet als iets wat ik niet wil in mijn hoofd, maar niet uit kan zetten.

Betrapt

Sinds ik mij meer bewust ben van wat acceptatie kan brengen, valt het mij ook op dat ik nog heel wat volledig kan accepteren:

  • mijzelf;
  • mijn werksituatie;
  • mijn relatie met familie&vrienden;
  • etc etc etc

Onder etc valt wat ik gaande weg nog tegenkom. Simpel gezegd zijn dit situaties waarin ik mijzelf betrap op een oordeel over mijzelf en/of een oordeel over iets of iemand anders.

Focus

Onlangs besloot ik om de komende tijd te focussen op ‘accepteren van wat is’. Dit doe ik net zolang als nodig is om het een onderdeel te laten zijn van mijn basishouding, van mijn leefstijl.

Confronterend

Dat ik nog niet altijd ‘accepteer wat is’, ervaar ik soms als confronterend. Zo betrapte ik mijzelf onlangs erop dat ik een betere moeder, een betere vriendin en een betere versie van mijzelf wilde zijn. Ik was onbewust, op de automatische piloot, veeleisend en onvriendelijk richting mijzelf. Daarmee was ik zelf verantwoordelijk voor het voedden van onvrede dat ergens diep in mij om aandacht vraagt.

Keuze

Ik koos ervoor om mijzelf volledig te accepteren zoals ik ben. Dit heeft als gevolg dat ik geen energie meer verlies aan het voedden van mijn innerlijke onvrede die ergens diep in mij aanwezig is. Vervolgens kan ik kiezen wat ik wel doe met die overgebleven energie. Ik kies ervoor om die energie die ik hierdoor bespaar te investeren in mijzelf. Ik gebruik die energie om aandachtig te zijn. Om op te merken dat ik iets of iemand veroordeel en om alert te zijn als iemand mij veroordeeld. Ik ben opmerkzaam voor veroordeling. Dit geeft mij de kans om te kiezen hoe ik om ga met deze veroordeling. Ik heb de keuze verantwoordelijkheid te nemen voor hoe ik reageer. En dat voelt prettig. Ik laat mij niet leiden door mijn automatische piloot.

Dagelijks leven

‘Accepteren wat is’ helpt mij kijken naar wat wél in plaats van wat niet. Ik heb deze week wel twee keer tijd gemaakt om te werken aan mijn kwaliteit van leven in plaats van ik heb deze week vijf keer geen tijd gemaakt voor het werken hieraan. Het accepteren van wat is maakt dat ik werk aan de kwaliteit van mijn leven in een tempo dat bij mij past. Ik ben tenslotte wie ik ben. En ik accepteer mijzelf volledig zoals ik ben.

Meer

Ben jij net als ik nieuwsgierig naar hoe je (meer) verantwoordelijkheid neemt voor je gezondheid en welzijn? Als je op de hoogte wil blijven van mijn ontdekkingen, dan kun je hier je mailadres achterlaten. Ik houd je op de hoogte.

Ken je iemand anders voor wie mijn ervaringen interessant kunnen zijn? Wil je diegene dan wijzen op wat ik doe? Bedankt bij voorbaat!

P.s. Op FB stel ik vragen om je te helpen bij het verbeteren van de kwaliteit van je leven. Klik hier als je nieuwsgierig bent naar de vragen.

Signaleringsfunctie interne onenigheid

Regelmatig worden we geconfronteerd met onenigheid tussen twee of meer partijen, bijvoorbeeld op dit moment Griekenland en de EU die het spannend houden of Griekenland wel of niet de euro blijft behouden. Daarnaast geldt binnen de EU ook onenigheid tussen lidstaten over wat de juiste aanpak is ten aanzien van Griekenland: wel of niet koste wat kost in de muntunie houden. Dit zijn hele sprekende actualiteiten die journalisten voor ons signaleren. Zijn we er ons ook bewust van dat onenigheid zich ook in een individu afspeelt?

De mate waarin en hoe vaak interne onenigheid zich afspeelt verschilt ongetwijfeld per persoon. Ik vraag je om eens bij jezelf na te gaan hoe vaak en in welke mate jij te maken hebt met interne onenigheid. Ik realiseerde me dat het mij overkwam toen ik las over ‘immobiliteit’: een toestand, hoe licht of ernstig ook, waarin je niet functioneert op het niveau waarop je dat graag zou willen. Deze ‘verlammende’ toestand belet dan dat je kiest voor datgene dat juist voor jou is.

Even geleden was ik met grote zorgvuldigheid bezig geweest met een klus. Ik had het al mijn aandacht gegeven. Mijn eerste reactie die volgde op de mededeling dat mijn werk ge-audit zou worden, vond ik dan ook schokkend. In mijn hoofd ontstond namelijk de gedachte dat mijn werk niet door de audit heen zou komen. En er ging zelfs even door mijn hoofd dat ik daardoor mijn baan kwijt zou raken. Dit resulteerde erin dat ik even in een soort verlammende toestand belandde. Niet fijn. Gelukkig wist ik best dat ik alles goed had gedaan en dat ik me nergens zorgen om hoefde te maken. Ik koos er dan ook voor  deze destructieve gedachte niet meer toe te laten.

Inmiddels vind ik het een sport om mijn eigen signaleringsfunctie te vervullen. Daar waar we deze signaleringsfunctie nu nog uitbesteden aan bijvoorbeeld de huisarts en de wijkverpleegkundige, ben ik ervan overtuigd dat iedereen, met of zonder hulp, zijn eigen signaleringsfunctie kan vervullen. Hoe voelde jij je bijvoorbeeld op Valentijnsdag? Stel dat jij je eenzaam voelde en je vond dit geen fijn gevoel, dan biedt dit signaal jou de kans te kiezen wat je met dit signaal wil doen. Wil je niet meer eenzaam zijn, dan kan je op zoek gaan naar anderen die net als jij de behoefte delen om samen te zijn.

Ik kies ervoor zelf mijn signaleringsrol te vervullen en vervolgens te beslissen wat ik met het gesignaleerde wil doen. Na wat oefenen resulteert dit steeds vaker in ‘mobiliteit’: een toestand waarin ik functioneer op het niveau waarop ik wil functioneren, en mij niet meer laat beperken door destructieve gedachtes. Een heerlijk gevoel! Ik wijs je dan ook graag op de mogelijkheid zelf verantwoordelijkheid te nemen voor het vervullen van je eigen signaleringsrol en datgene te kiezen wat juist is voor jou. Wil jij die verantwoordelijkheid op je nemen?