Category Archives: Project 12

Als elektriciteit en straling je ziek maken

 

Straling en elektriciteit maken Ineke ziek. Vervelend, want ze wil zo gezond mogelijk worden. Ineke vond oplossingen. Inmiddels is ze zelfs instaat haar gevoeligheid te gebruiken bij het nemen van beslissingen. Het helpt haar nu bij zichzelf te blijven. In dit artikel van mijn project 12 lees je Ineke haar antwoorden op de vraag: “Wat doe jij om verantwoordelijkheid te nemen voor jouw leven?”.

Huidklachten

Al sinds haar jeugd heeft Ineke last van haar huid en in mindere mate last van haar longen. Ze groeide ermee op. In de zomer moest ze meerdere keren naar een koloniehuis. Een plek waar kinderen, vaak op verzoek van een arts, naar toegestuurd werden om aan te sterken. “Ik werd weggestuurd om beter te worden.” Ineke vertelt dat haar vader er ook heeft gezeten. Hij vond het wel leuk. Zij niet. Vooral het feit dat ze alleen met potlood een brief naar haar ouders mocht schrijven, raakt haar diep. “Als kind zet dat je uit je kracht. Wat deden ze met de brief? Gumden ze woorden weg?”

Ziek

In de jaren ’80 kreeg Ineke veel last van haar huid. Tijdens een nascholing was één van de onderwerpen het alternatieve circuit. Daar leerde Ineke anders te kijken naar haar gezondheidsklachten. Ze leerde dat er ‘wat achter ziek zijn zit’. Deze zienswijze stimuleerde Ineke om buiten te reguliere zorg verder te zoeken naar hoe ze gezonder kan worden. De reguliere zorg had haar immers tot dan toe weinig opgeleverd.

Elektriciteit en straling

Ineke ontving van een holistisch werkende arts het boek: “Elektriciteit en gezondheid,” van Michiel Haas. Dit boek was voor Ineke een aanleiding om te verhuizen. Ze ging weg uit het huis dat in de buurt van een hoogspanningsleiding staat. Haar klachten namen af en haar energie nam toe. Totdat men op ongeveer 150meter van haar nieuwe huis een GSM-mast, aangevuld met een UMTS-gedeelte, plaatste. De klachten kwamen terug.

Oplossingen

Een periode van oplossingen vinden brak aan.

Ineke liet de technische straling meten. Zowel in haar huis als op haar werkplek, een middelbare school. Technische straling is elektromagnetische straling dat door de mens geproduceerd is. Bijvoorbeeld: straling van zendmasten, mobiele telefoons, computers (WIFI). De gevonden meetwaarden maakte dat Ineke aanpassingen uitvoerde/liet uitvoeren. Zowel in haar huis als op haar werkplek.

Ineke leerde dat ze haar gevoeligheid ook als kracht kan gebruiken. Ze probeert nu te voelen hoe haar lichaam reageert op mensen en dingen. Deze informatie, afgegeven door haar lichaam, helpt haar die beslissingen te nemen waarbij ze zichzelf blijft.

Beter

Het resultaat van de aanpassingen in haar omgeving én van haar toegenomen vaardigheid om met haar situatie om te gaan, is dat ze zich beter voelt. Toch heeft ze het gevoel dat haar gezondheid nog beter kan. Dit gevoel stimuleert haar door te gaan met het zoeken naar hoe ze zo gezond mogelijk kan worden. Haar partner ondersteunt haar bij haar zoektocht. In Ineke haar woorden: “hij snapt dat het nodig is voor mij.”

Leven

Ineke maakt van haar gezondheidsklachten geen obsessie. Uit zelfbescherming: “dat het geen dingetje wordt.” Ze richt zich regelmatig op activiteiten ondernemen waar ze plezier uit haalt zoals haar tuin onderhouden, naar klassieke muziek luisteren en pianoles volgen. Ze vertelt dat ze geen talent heeft voor pianospelen, maar dat ze het toch doet. Het houdt haar beide hersenhelften soepel, het leert haar beter luisteren en ze oefent haar handen, ogen en oren ermee. Ineke heeft verder geen plan. Wel zegt ze dat er altijd wel iets is om op te pakken. Iets nieuws wat ze in de vingers wil krijgen. “Het leven is boeiend,” zegt Ineke.

Meer

Wil je meer weten over straling, elektriciteit, elektrosmog of elektrostress? Kijk dan bijvoorbeeld eens op Stichting Elektrohypersensiviteit.

Wil je weten bij wie Ineke hulp inschakelde?

 

 

Hoe Richard ervoer dat er voor het oplossen van zijn problemen meer nodig was dan een pilletje.

Tijdens mijn ‘project 12’ stel ik gedurende 12 maanden aan 12 mensen de vraag wat zij doen om verantwoordelijkheid te nemen voor hun leven. Met Richard voer ik het vierde gesprek.

Richard

Tot voor kort kende ik Richard niet. We kregen contact door een mailtje die hij mij stuurde met de vraag of ik hem op de hoogte wilde houden van hetgeen ik doe. De woorden die Richard in zijn mail koos en zijn opvallende naam richART | k u n s t v e r r i j k t trokken mijn aandacht. We schreven wat mailtjes aan elkaar en opeens kwam het idee bij mij op om Richard te vragen of ik hem mocht spreken over de vraag: “Wat doe jij om verantwoordelijkheid te nemen voor jouw leven?”.

Drie levensfases

Sinds zijn studententijd, herkent Richard drie fases in zijn leven:

  • Fase 1: de fase waarin hij alles kon doen zoals werken en zijn kinderen laten opgroeien.
  • Fase 2: de fase waarin hij ziekte ervaart (start in 2007).
  • Fase 3: de fase waarin hij weet waarop hij moet letten om harmonie te ervaren.
Alles kan

De eerste fase is te omschrijven als een fase waarin alles kan. Richard werkt als apotheker en heeft op een gegeven moment meerdere apotheken onze zijn hoede. Daarnaast heeft hij een gezin met vier opgroeiende kinderen. Ook verricht hij activiteiten buiten werk en gezin om. Hij is een actieve bij. Hij kan alles en doet ook alles.

Ziekte

Eind 2008 stort Richard in elkaar. Het gaat mis in zijn hoofd. Hij ervaart een burn-out. Er volgen zeven zware jaren met depressies, angststoornissen en psychoses. Ook ontdekt hij dat hij een vorm van autisme heeft, Aperger.

Pillen

Veel mensen denken en/of hopen dat een pilletje al hun problemen oplost. Helaas, er komt vaak meer bij kijken. Als apotheker ervaart Richard nu ook zelf dat hij, naast het nemen van medicatie, zijn leefstijl moet aanpassen om weer balans te creëren in zijn leven. Concreet betekent dit voor Richard het stap voor stap realiseren van:

  • Regelmaat in zijn leven;
  • Het vermijden van stress;
  • Gezondere voeding;
  • Voldoende beweging.

Richard werd huisman en geleidelijk aan weer levensgenieter. Inmiddels houdt hij de balans in stand door de aanpassingen die hij doorvoerde in zijn levensstijl.

Leren

Een periode van leren breekt aan. Richard leest, bijvoorbeeld: “de kracht van het NU” van Eckart Tolle en de woorden van Neale Donald Walsch uit “een ongewoon gesprek met God” raken hem diep. Hij bestudeert verschillende religies, verdiept zich in de werking van sociale media o.a. Facebook en volgt een cursus mindfulness. Mindfulness leven past goed bij hem, het brengt hem rust en harmonie. Ook start hij met het maken van en werken met kunst. Het blijkt voor hem een manier te zijn om gevoelens kwijt te raken. Hij stopt gevoelens in verschillende kunstvormen – dichten schetsen, schilderen, fotografie – en dan is hij het kwijt. Richard leert dat hij er beetje bij beetje wel komt. Wat Richard vanaf het begin van zijn ziekte inspiratie gaf om ‘te genezen’ is deze spreuk “let the beauty we love be what we do” | poetry by Rumi, 13e eeuwse perzische Mysticus.

Levensstijl          

In 2016 rond Richard zijn periode van ziekte af. Inmiddels weet hij waar hij op moet letten en ontstaat er weer harmonie. Het plezier in het leven komt weer terug. Richard weet dat als hij in structuur functioneert het goed gaat en dat als dingen anders gaan dan de routine, het mis kan gaan. Hij gelooft in het durven loslaten en vervolgens kijken wat er gebeurt. Ook gelooft hij in een mindful leefstijl. Het zorgt dat Richard meer in het moment leeft en zich minder zorgen maakt over het verleden en de toekomst. Ook de ademhalingsoefening doen hem goed. Hij leeft nu zoveel mogelijk zoals de TAO: “bereik alles onbewust zonder iets bewust te doen.”

“Herrezen”

 

In het proces van zijn ziekte ontdekte hij dat zowel in donker als in licht schoonheid te vinden is. Deze ontdekking maakt dat schoonheid nu de leidraad is van de Kunst die hij maakt. Wat is schoonheid? Het is schoonheid in de werkelijkheid van Richard.

Droom

Richard droomt weer. Wat hem opviel tijdens zijn verblijf op de PAAZ (Psychiatrische Afdeling Algemeen Ziekenhuis) was dat de wereld van een patiënt met een psychiatrische ziekte heel klein wordt. Richard ervoer dat als beangstigend. Hij is er dan ook stellig van overtuigd dat als de PAAZ anders ingericht wordt, dat mensen dan sneller beter worden. Het is Richard zijn droom dat er centra komen op het platteland in en nabij de Natuur voor mensen met psychische problematiek en hun naasten, die daar hun dagbesteding kunnen ervaren. De geneeskrachtige werking die van de Natuur en naastenliefde – AANDACHT, leven in het Nu – uitgaan wordt zijns inziens nog te vaak onderschat.

Meer

Wil je meer lezen hoe anderen verantwoordelijkheid nemen voor hun leven? Klik dan hier.

Ben je geïnteresseerd in werk van richART | k u n s t v e r r i j k t, kijk dan bijvoorbeeld hier: www.twitter.com/kunstverrijkt

Wil je Richard helpen bij het realiseren van zijn droom? Mail dan naar Contact@CarolinevanBemmel.com

Wil jij met mij delen wat jij doet om verantwoordelijkheid te nemen voor jouw leven? Stuur dan een mailtje naar Contact@CarolinevanBemmel.com

Hoe Maartje omging met het obstakel: kanker.

Tijdens mijn ‘project 12’ stel ik gedurende 12 maanden 12 mensen de vraag wat hij of zij doet om verantwoordelijkheid te nemen voor zijn of haar leven. Dit stuk gaat over Maartje.

Verantwoordelijkheid nemen

De afgelopen weken schoot meerdere malen de naam Maartje door mijn hoofd. De naam van een vrouw (32) met wie ik drie jaar geleden in een project samenwerkte. Destijds viel Maartje mij op. Ze mediteerde. En dat was iets wat, zover ik weet, toen nog niet zo bekend en populair is als nu. Ondanks dat ik niet kon plaatsen waarom haar naam al een paar keer door mij hoofd schoot, besloot ik haar een LinkedIn berichtje te sturen. Ik vroeg haar of ik haar mocht spreken over de vraag: “Wat doe jij om verantwoordelijkheid te nemen voor jouw leven?”

Bizar jaar

Maartje reageerde vrijwel direct dat ze het leuk vond dat ik aan haar dacht. Dat ze zich in ieder geval vereerd voelde. Ook schreef ze dat ze een bizar jaar had gehad waarin ze veel aan meditatie had gehad. Ze had afgelopen juli ontdekt dat ze Non-Hodgkin had.

Non Hodgkin

Non- Hodgkin is een vorm van kanker van het lympfestelsel. Bij Maartje uitte het zich onder andere doordat haar stem wegviel. Met haar hese stem ging ze langs haar huisarts. Die kon niks vinden. Toen na vier weken haar hese stem nog aanwezig was en haar onderbuikgevoel aangaf dat er iets niet klopte, trok ze aan de bel bij een bevriende arts. Al snel was het duidelijk dat er een tumor ter grote van een ei tussen haar longen zat .

Kwaadaardig

Maartje onderging meerdere onderzoeken. Naast een MRI-scan, kreeg ze een CT- scan en een arts nam een biopt. Deze biopt wees uit dat het een kwaadaardige tumor was met een afmeting van ongeveer 5 bij 5 cm. Maartje ervoer dat de tijd stil stond. Haar toekomst bestond uit hoogstens een week of drie vooruit kijken.

Behandeling

Gezien de aard van de tumor was het advies een chemokuur te ondergaan. Maartje onderging de chemokuur. Ze herstelt snel na elke behandeling. Haar ervaring met mediteren helpt haar naar eigen zeggen daarbij.

Mediteren

Maartje legt uit dat het gemakkelijk kan zijn om, als je geconfronteerd wordt met kanker, gedachten en emoties te ervaren die je niet helpen. Je kan bijvoorbeeld in paniek raken als je nadenkt over wat kanker met je lijf doet en of je nog wel een toekomst hebt. Het mediteren maakt dat Maartje niet bang wordt van haar lichaam en van haar gedachten. Dat helpt haar bij het doorkomen van deze periode in haar leven.

Gedachten

Vooral de gedachten maken de confrontatie met kanker zwaar volgens Maartje. Gedachten zoals: “Straks slaat de chemo niet aan? Straks ben ik onvruchtbaar? Hoe ga ik relatie vinden met dit verhaal? Wat zijn de gevolgen?” Mediteren helpt Maartje bij het omgaan met deze gedachten. Als er gedachten opkomen, observeert ze haar gedachten van een afstandje. Dit stelt haar in staat om haar gedachten niet als waarheid te zien. Ze realiseert zich op zo’n moment dat haar gedachten slechts gedachten zijn. Het zijn gedachten die, soms snel, soms iets minder snel, weer gaan. Bijvoorbeeld laatst: Maartje had net een kuur gehad en ze zat op de fiets. Door haar hoofd gingen gedachten dat ze een oude oma leek, terwijl ze pas 32 is. Ook vroeg ze zich af of het ooit nog goed zou komen. Het volgende moment merkte ze op dat ze die gedachten ervoer en dat ze die ook weer kon laten gaan. Ze koos ervoor de gedachten voorbij te laten gaan.

Lichaam

Daar kwam bij dat Maartje op dat moment ook naar haar lichaam luisterde. Het luisteren naar haar lichaam gaf Maartje het inzicht dat ze wist dat haar lichaam wel in staat was om haar op de plek van bestemming te krijgen. Misschien moest ze wat langzamer gaan fietsen, maar haar lichaam zou haar wel op de plek van bestemming krijgen. Haar lichaam hielp haar om te komen waar ze wilde zijn.

Ademhaling

Een ander voorbeeld is dat Maartje zich tijdens het nemen van de biopt volledig richtte op haar ademhaling. De afname van de biopt, het wegnemen van een stukje weefsel, vond bij haar plaats door haar borst. Ze was er volledig bij en moest zo nu en dan haar adem inhouden. Dat was een intense ervaring omdat een bloeding en geperforeerde long op de loer lagen. Maar Maartje haar focus op haar ademhaling gaf haar veel rust. Het maakte dat ze de ingreep kon zien als een moment dat ook weer voorbij zou gaan.

 

Relatief

Een andere ervaring van Maartje met kanker is dat alles zo relatief wordt. Een bijwerking van de chemokuur kan bijvoorbeeld zijn dat het je vruchtbaarheid aantast. Vanuit deze wetenschap vroeg de arts Maartje vlak voor het ondergaan van de chemokuur of ze haar eitjes in wilde laten vriezen. Ze merkte op dat ze die keuze op dat moment als niet belangrijk ervoer. En dat vond ze best gek om te ervaren. Het onderwerp vruchtbaarheid is immers in veel levens een groot onderwerp. Maartje realiseerde zich dat alles relatief is. Haar vruchtbaarheid was op dat moment ondergeschikt aan haar overleving van de kanker.

NU

De diagnose kanker forceerde Maartje om meer in het NU te leven. “Cut the trap,” is een term die Maartje nu uit. Minder onzinnige dingen doen. En juist meer dingen doen waar ze blij van wordt. Daarnaast merkt ze op dat ze de afgelopen periode zichzelf meer is gaan accepteren om hoe ze is. Zo zet ze nu wel eens haar pruik af in een café omdat zij dat wil en laat ze zich niet meer weerhouden door gedachten wat anderen daar wel of niet van zouden vinden. De kanker bracht Maartje ook de ervaring dat ze familie en vrienden heeft die er voor haar zijn en die om haar geven. Deze ervaring vindt ze hartverwarmend.

Toekomst

Hoe de toekomst van Maartje eruit ziet? Dat is onduidelijk. Maartje realiseert zich dat ze altijd met de aanname leefde dat ze een lange toekomst had. Maar de diagnose Non-Hodgkin maakt die aanname opeens onzeker. Binnenkort heeft ze een gesprek met haar oncoloog. Dan weet ze meer. Nu heeft ze vooral zin om voor drie te leven.

Nieuws

Inmiddels weet Maartje dat ze weer vrij is van kanker. Ze is nieuwsgierig hoe haar leven verder loopt en wat ze gaat doen en laten.

Ik voel me rijk!

Ik voel me rijk. Dat was wat mevrouw Ten Kate[1] aan mij vertelde toen ik vandaag bij haar op bezoek was. Mevrouw Ten Kate is een bejaarde dame van 87 jaar oud die volop in het leven staat. Wat een inspiratie deed ik op tijdens ons gesprek waarin ik haar de vraag stelde: “wat doet u om verantwoordelijkheid te nemen voor uw eigen leven?”.

Omgaan met levenservaringen

De tijd ging razendsnel voorbij. Mevrouw Ten Kate vertelde mij haar geheimen hoe zij voor zichzelf én anderen zorgt. Eén van de eerste uitspraken die ze deed in Veghels dialect was: “het ligt veel aan u eige”. Toen ik daar op doorvroeg hoe ze dat bedoelde, gaf ze aan dat het ging om hoe je met levenservaringen omgaat.

Altijd zelf gedaan

Ze vertelde dat ze veel van haar moeder heeft geleerd. Haar moeder die op haar 30e weduwe werd nadat haar man tijdens een bedrijfsongeval gestikt was. Vanaf dat moment stond haar moeder er alleen voor met twee jonge kinderen, mevrouw Ten Kate die toen 3 jaar oud was en haar jongere broertje die toen net 1 jaar was. Eén van de dingen die de moeder van mevrouw Ten Kate op haar sterfbed zei was dat ze trots was dat ze nooit haar hand had opgehouden. Dat ze het altijd zelf had gedaan. Een uitspraak die mevrouw Ten Kate in haar oren heeft geknoopt en vandaag de dag tot uiting brengt.

Uitproberen

Mevrouw Ten Kate vertelt dat ze in haar leven te vaak heeft meegemaakt dat mensen fouten maakten. Een arts vertelde haar dat haar pols niet gebroken was. Bleek dat een aantal dagen later toch wel zo te zijn. Haar ene been zou 5 cm langer zijn dan haar andere been. Bleek dit 5 mm te zijn toen zij en haar zoon het hadden nagemeten. Het ‘zelf blijven doen’ blijft dus belangrijk volgens mevrouw Ten Kate. Ook op andere gebieden: “Je moet dingen zelf uitproberen. En als het niet lukt, is dat gewoon pech. Ik doe het nu nog steeds. Als iets te zwaar is om te tillen, rijd ik er met mijn rollator naar toe en verplaats ik het met de rollator daarheen waar het naar toe moet”. Mevrouw Ten Kate krijgt met deze instelling veel voor elkaar.

(Sociaal) actief

Wat mij ook opvalt tijdens het gesprek met mevrouw Ten Kate is dat ze sociaal zeer actief is. Zo drinkt ze elke dag om 9.30 met haar schoonzus koffie (mevrouw Ten Kate drinkt een half kopje: “dat is meer dan genoeg”,) en komen haar kinderen en kleinkinderen regelmatig op bezoek of vragen haar mee uit. Ook spreekt ze elke 3 weken af met een vriendin die ze kent uit de kerk. In de kerk zelf komt ze niet meer. Ze gelooft niet alles meer: “geestelijken hebben ook veel gedaan wat niet goed was”. Wel gelooft mevrouw Ten Kate nog steeds dat er ‘iets’ is. Als ze bijvoorbeeld iets kwijt is, pakt ze een kaars met de Heilige St. Antonius erop vast en zegt ze: “Heilige Antonius, goede vriend, zorg dat ik … (dat wat ze kwijt is) terugvindt. Naar eigen zeggen helpt de Heilige Antonius haar 9 van de 10 keer met het terugvinden van hetgeen ze kwijt was.

Omgaan met spanningen

Mevrouw Ten Kate vertelt ook over de spanningen die bij haar leven hoorden en horen. Het verzorgen van haar man die reuma had, twee benen moest amputeren en die veel pijn ervoer. Het overlijden van haar man 30 jaar geleden. Haar eigen hartstilstand 19 jaar geleden en alle zorgen die ze vandaag de dag nog heeft door wat haar kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen ervaren in hun leven. Het omgaan met spanningen blijft moeilijk. Wat wel helpt zegt ze, is het accepteren zoals het is. Ondanks alle spanningen die mevrouw Ten Kate ervoer en ervaart sluit ze het gesprek af met de conclusie dat ze niet rijk is, maar zich wel rijk voelt.

Rijk voelen

Dit gesprek met deze dame op leeftijd vergeet ik niet meer. Mij biedt het inspiratie hoe in het leven te staat en het zet mij aan tot actie. Wie wil zich nou niet rijk voelen? Wat doet dit gesprek met jou? Ik verneem het graag door bijvoorbeeld hieronder je reactie te plaatsen. Bij voorbaat dank.

[1] Mevrouw Ten Kate is een synoniem. Wil je graag in contact komen met mevrouw Ten Kate? Neem dan contact op met contact@CarolinevanBemmel.com Ik leg aan haar de vraag voor of zij openstaat voor het contact.

Meer Project 12?

Dit was deel 2 van mijn Project 12: in één jaar 12 mensen spreken over de vraag: “wat doe jij om verantwoordelijkheid te nemen voor je leven?” Nieuwsgierig naar deel 1? Klik hier om deel 1, het verhaal van Peter, te lezen.

Ik vond het angstig dat het mij niet lukte de psychiater te overtuigen.

Mijn project 12 was gestart. Ik had besloten dat ik het aankomende jaar (2016-2017) elke maand iemand de vraag zou stellen wat hij of zij doet om verantwoordelijkheid te nemen voor zijn of haar leven.

Met het stellen van deze vraag inventariseer ik wat mensen hieraan zelf doen zo’n drie jaar nadat de Koning in zijn eerste troonrede in 2013 de oproep deed aan iedereen die dat kan, om verantwoordelijkheid te nemen voor zijn of haar eigen leven.

Welwillend

Als een beginneling had ik moed verzameld om de vraag daadwerkelijk te stellen. Tijdens een wandeling was het moment daar. Ik stelde de vraag aan een voorbijganger. Een tot dan toe onbekend iemand. De heer, Peter[1] genaamd, reageerde welwillend. Hij wilde mijn vraag wel beantwoorden. Na elkaar een tijdje op straat te hebben gesproken, was het duidelijk dat we wat meer tijd wilden nemen voor het beantwoorden van de vraag.

Ongeluk

Tijdens ons vervolggesprek nam Peter (39) mij mee in zijn levensverhaal. Het feit dat hij met een dwarslaesie in een rolstoel zat, bleek niet door een ‘gewoon’ ongeluk te komen. Op 19- jarige leeftijd was Peter onder invloed van een medicijn uit het raam gesprongen. Hij herinnert zich de situatie als een omstandigheid waarin je weet dat je niet in die situatie wilt zijn en ook niet weet hoe je eruit moet komen. Een ervaring die, zo bleek later, vaker als bijwerking van het desbetreffende medicijn optrad.

Stress

Peter had het medicijn voorgeschreven gekregen omdat het hem zou helpen te kalmeren. Dat kalmeren was nodig toen het hem wat veel werd. Waarschijnlijk was het een combinatie was factoren, onder andere eindexamen en toelatingsexamen, die resulteerde in een situatie die stressvoller was dan Peter op dat moment zelf aankon. De emmer liep over.

Onvrij

Stressvolle omstandigheden resulteerde in de jaren die volgenden tot opnames op de PAAZ (psychiatrische afdeling). Eén van meerdere beangstigende ervaringen was voor Peter het moment waarop een medewerker van de PAAZ Peter aan zijn rolstoel terugtrok toen hij mee wilden gaan met de groep die ging wandelen. De medewerker vond dat Peter niet goed genoeg was om mee te gaan. Het effect van de actie van de medewerker was dat Peter zich zeer onvrij voelde: “de vrijheid tot zelfregie werd mij op dat moment ontnomen.” Een andere angstige ervaring had Peter toen hij merkte dat hijzelf wist dat hij het weer aankon om zelfstandig te gaan wonen en het hem niet lukte om zijn psychiater daarvan te overtuigen. Peter besloot zijn medicijnen wel netjes op te halen, maar het niet meer te nemen. Toen hij na een paar weken zijn pillen ophaalde, schoot de verpleegkundige vol. Hij realiseerde met tranen in zijn ogen wat er gebeurde. Voor hem stond een jonge man die geen pillen nodig had om vrij te zijn van vreemde gedachtes. Peter wist op dat moment dat hij het kan en is sindsdien niet meer terug gekeerd naar de PAAZ.

Reflectie

Door de jaren heen reflecteerde Peter regelmatig. Hij ontdekte patronen. Bepaalde factoren veroorzaakte stress en dan werd het hem soms te veel. Hij leerde beter plannen en die situaties die niet goed voor hem waren, zoals piekdrukte op het werk, te ontwijken. Ook de lat die hij voor zichzelf vaak hoog legde, liet hij zakken. Contact met lotgenoten leverde hem inzicht op hoe hij het wel én niet wil in zijn leven.

Trots

Het is mij duidelijk dat Peter verantwoordelijkheid neemt voor zijn leven en ook hoe hij dat doet. Hij weet wat hij wil: kwaliteit van leven. En mede dankzij zelfkennis weet hij een weg te vinden om zijn doel te realiseren. De Koning zal trots op hem zijn. Anders ik wel.

 

[1] Peter is een pseudoniem. Wil je graag in contact komen met de persoon wiens levensverhaal dit is? Neem contact met mij op en ik leg het voor. Het is de keus van deze persoon om hierop in te gaan of niet.